سیف الملوک صفحہ 25

وٹ جہلن وٹ پان نہ متھے واہ تنہاندے رولے	دم دم پین شراب غماندے دم نہ مارن مولے
بلبل نوں خوش صحبت گل دی بری کنڈیدی دکی	مٹھا نشہ شراباں والا پر وچہ تڑوٹک پھکی
شربت وانگ پیادے ہتھوں پیون زہر پیالے	کرکر  یاد سجن نوں کھاندے بھن بھن جگر نوالے
پہاہی تہیں گل کڈہدے ناہیں ہوئے شکار اس گھر دے	فیر خلاصی منگدے ناہیں جو قیدی دلبر دے
بھکھا اوٹھ ہوئے مستانہ بھار اٹہاوے بھارے	جھلن بھار ملامت والے عشقے دے متوارے
دل وچہ سوز پتنگاں والا چہرہ شمع بنایا	حال انہاندا کسنوں معلم پھردے آپ چھپایا
ہوٹھ سکے ترہایاں وانگرجان ندی وچہ نہاتی	باہروں دسن میلے کالے اندر آب حیاتی
گنگے ڈورے کن زبانوں معنی سب عقل وچہ	شہر اوجاڑ دہونڈے وتدے دلبر یار بغل وچہ
عاشق رجن نہیں محمد بھر بھر ہنجوں روندے	رات دہاں گل لایا جانی ہکدم جدا نہ ہوندے
ستے بیٹھے اتول ویکہن لٹ کھڑے سن جنہاں	جنہاں عشق بندے دا لگا صبر آرام نہ تنہاں
اس بن باغ بازار نہ بہانون لانوں اگ جہانے	ایسا صدق لیاون اس تے سچے نال دہیانے
ماؤ پئیو دا لنگ اوتارن لج لگانوں بہایاں	ہور کسیدی چاہ نہ رہندی سٹن سبہ آشنایاں
اکھ میٹو تاں دلوچہ وسدے لوں لوں وچہ سمائے	اکہیں پائے کرکن ناہیں نینوں جنہاندے لائے
دلبر باجہوں صبر نہ کردے جنہاں لگائی یاری	شرم حیا نہ رہے کسیدا جہلن بدی خواری
سر لوڑے تاں سہل پچھانن رتی عذر نہ کردے	جے اوہ جان پیاری منگے ترت تلی پر دہردے
جنہاں عشق حقیقی لایا کرو تعجب اوس دا	اس ہوائے حرص ہوایوں ایسا ہے چت مسدا
حال محباندا رب معلم ہور کی جانے کائی	حالاں اندر کرو نہ حجت بہلی نصیحت بھائی
دل جانی دے عشقے کولوں اپنی جان رولانون	ہر دم ذکر سجن دے اندر کل جہاں بھلانون
دیدن وید نہ جانن مولے کہو کی دار و دسن	ہک دلبر نوں دل وچہ رکہن سبہ خلقت تہیں نسن
قَالُوبَلیٰ کو کیندے بھائی اوسے ذوقوں مستوں	کن آواز پوے ہر ویلے پہلے قول الستوں
جے ہک نعرہ کرن محمد ڈہن پہاڑ شکستوں	وچوں آتش باہروں خاکی دسدے جانوں حستوں