سیف الملوک صفحہ 16

اول تہیں لے آخر توڑی آکھ سناؤ سارا	یارو سیف الملوک جنے دا قصہ عجب نیارا
دِق طبع دل تنگ رہے گا جان آرام نپاوے	جاں جاں ایہ کہانی مینوں ساری نظر نہ آوے
جمن مرن اوہدے تک ساری دسو کھول حقیقت	جو کجھ اُوس جنے پر گزری راحت رنج مُصیبت
جے ایہہ بات سناؤ ناہیں ہوساں مست دیواناں	ہچھی طرح اندیشہ پایؤس میروزیر دیواناں
جلدی پیدا کرو کداہوں کیتا حکم تساں نوں	ایس کہانی دا دل اندر لگا عشق اساں نوں
لگی چپ امیراں تائیں فکر پیا دِل جانوں	دِق ہوئے سب عالم فاضل شاعر بند زبانوں
ہو حیران سٹے رُخ اگے کجہ نہ آوے جاوے	فیلا بند کیتا شاہ ساڈا اس بازیدے دادے
ہک وزیر وڈیرا آہا نام حسن میمندی	کدہرے دس قصے دی ناہیں پئے بُرے وچہ بندی
اس نے عرض گزاری شاہا مہلت دیہو امیراں	دانشمند وزیر اکابر افسر وچہ وزیراں
مت ایہ قصہ پیدا ہوئے شاد کرے دلگیراں	آپو اپنی دانش اتے کرسن سبہ تدبیراں
نال لیا سو ہور سیاناں حکموں ہوئے نہ نابر	برس دہاندی مہلت لیکے ٹریا حسن اکابر
خرچ خزانے برس دہاں دے نال اسباب لدائے	شاہنشاہ دی خدمت وچوں رخصت ہوسدے ہائے
یاد شہاندی خاطر پائے ہر قسموں ہر ذاتوں	تحفے ہدئیے تے نذرانے ڈالڑیوں سوغاتوں
تاں دس بوجھ مقام کسے دی فضل اُتے رکھ آساں	اوٹھ حسن میمندی ٹر یا غزنی چھوڑ خراساں
ہردرسوں ہر مکتب پُچھدے کوئی نہ کہے حکایت	چھوڑ وطن پردیس پھردے ہرہر شہر ولایت
پُہتے روم شہر وچہ آکے چڑہے قصے دی لوڑا	بہتے ملک ولایت پھر پھر برس رہیا جد تھوڑا
اس نگری دے والی تائیں ملیا حسن اکابر	تحفے ہدیئے لے نذرانے چیزاں وستاں نادر
بہت پسند اونہا ننوں آیا شاہ اس کول نہاوے	مجلس بہن لگا اس شاہ دی عمدے سخن الاوے
سوتی ہار پروئے سخنوں ہر ہک دے دل بھانون	بہت حسن دی خاطر داری شاہ لگافرمانون
مطلب اپنے دی شاہ اگے عرض تمام گزارے	جدوں حسن میمندی ہویا محرم وچہ دربارے
ایس قصے دی دس اسانوں اگے کسے نہ پائی	شاہے بہت مدارا کر کے کہیا سنتوں بھائی