سیف الملوک صفحہ 23

پر میں آپوں او گنہارا دوسریاں نہیں کہندا	تہوڑی بہتی تہمت کولوں کون کوئی بچ رہندا
عیب کسیدے پہول نہ سکاں ہر ہک تہیں شرمانواں	پردہ پوشی کم فقردا میں طالب فقرانوں
سخناندے جو عاشق بندے عیب نہ دہونڈن اسدے	جس نوں عشق کسیدا ہووے تسدے عیب نہ دسدے
ڈوہنگی نظرے مڑ مڑ سمجھو لنگھ نہ جاہو تر کے	کرم کروتے عیب چھپاہو پڑہو سنبہالا کر کے
جے کوئی سہو خطائی ہووے بخشو تے بخشاؤ	ناں شیخی وڈیائی کوئی جہوں اڈی کجہہ پاہو
چلدے گھوڑے نوں مت مارو چابک مہنے طعنے	میں بھلا تے تسیں نہ بھلو سمجہہ بنا ہو معنے
بریاں نوں رب نیکاں پچھے بخش جنت وچہ کھڑسی	سنیاں میں جد حشر دہاڑےنکا لیکھا پڑسی
خلق خدائی کر کے کجو گہت شرم دا پلا	سخناں وچہ تسیں بی جیکر ویکہو سخن اولا
اوس ہک چنگے پچھے بخشو سارے مند اسانوں	سیکڑیاں تہیں جے ہک آوے بیت پسند تسانوں
دور دراڈے جسنوں لبھن جانے بہت غنیمت	شعر میرے ایس ملک اپنے وچہ مول نہ پاندے قیمت
پستہ مغز بادام محمد سستے ملن پشوروں	کیسر سستا ہے کشمیرے پچھو مل لاہوروں
رونق کھڑیں نہ شعر میریدی نال اداء سنائیں	کرے سوال فقیر محمد پڑہنے والے تائیں
دودھ اندر جے کہنڈ رلائیے مٹھا ہوندا دوناں	باہجہ اداء آواز رسیلے ہوندا شعر الوناں
جسدے بیٹے نوں کوئی مارے کد اسدی جند سہندی	سٹ پسٹا کرکے پڑہیاں لذت کجھ نہ رہندی
بیٹے نوں کوئی   انگل لائے لگدے بیت تسانوں	جیونکر بیٹے تساں پیارے تیویں بیت اسانوں
بیٹے نازک لال سندر دے اینویں کن مروڑے	دشمن وانگ دسے اوہ سانوں جیکوئی بیت تروڑے
سیم سچے دا ستم بناون غم دانے غم کردے	ربا دئیں پناہ انہاں تہیں جو ایسے کم کردے
ایہ فرمائش پوری ہوئی وہل لدہی سر بھاروں	شکر الحمد خداوند تائیں باہر حد شماروں
صلہ سخن دا پایا لوڑاں ہر کوئی دیندا آئیا	گدی والے دے نام اتے نسخہ ایہ بنایا
پر جاں دار صلے دی آوے دے دولت گھر بھردے	شاعر اوتے رہے ہمیشہ شاہ فرمائش کردے
صلہ سخن دا کسے نہ سٹیا جو بخش شاہزادے	اگلے شعر بناون والے آہے مرد آ زادے